Gecenin gündüzlüğüne inanır mısın sen ?

Bir derdini taşımadan başka bir yaratılmışa şikayet etmeden, geceye saklasa o çözümsüz sandığı sıkıntısını, Rabbine ulaştırsa hemencecik, görecek ki aydınlıkmış esasında karanlıklar…

Dertler dermanmış…

Allah’a yaklaştırmakmış.

Geceler uyumak değil; Allah’ı anmakmış.

Zahirde cefa olanın esasında sefa olduğunu idrak edince insan bir aşka dönüştürecek seheri.

Âşık sevdiğine erişmek için yollar bulur, fırsatlar kollar ya… Âşık kul, sevdasına düştü mü aydınlık gecenin, yaşamak için onu, onun için yaşar… Tıpkı aşık gibi; maşuk için yaşar. O diğerlerinden güzel, diğerlerinden üstün ve diğerlerinden nazlı, her kişiye malum olunmayan zamana erişmek de ancak aşığın ideali olsa gerek…Sırları gecelerde bilen ve arayan seher aşıklarının gündüzleri de gecenin aksidir. Bu yüzden hayatları hep gece aydınlığında geçer onların. Her saatleri gecedir, gecenin tezahürü bir bereketledir.

İbrahim Rabbini gece keşfetti.

Yusuf, Züleyha imtihanını gece kazandı, zindanı gece ama gecesi aydınlıktı.

Yunus’un balığı geceydi ama gecesinin ardı ışık oldu.

Eyüb uyumadı; maraza, sebebi oldu; geceleri gündüz.

Senin de var elbet bir sebebin, bir gecen.

Gecenin gündüzlüğüne inanır mısın sen?