Fusus el-Hikem Önsöz

Rahman ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.

Her ne kadar ümmetlerin çeşitliliğinden dolayı dinler ve mezhepler birbirinden farklı ise de; hikmetleri, dosdoğru yolun ahadiyeti ile ilk makamdan (yani, ahadiyet mertebesinden) kelimelerin (yani, herbiri Rahman’ın Nefesi ile yaratılan birer kelime olan bütün mevcudatın) kalpleri üzerine indiren Allah’a hamdolsun. Ve Allah’ın rahmeti ve selamı, ihsan ve cömertlik hazinelerinden sözün en doğrusu ile himmetlere yardım eden Hz. Muhammed’e (sav) ve onun ailesi üzerine olsun.

Bundan sonrasına gelince, 627 yılında Muharrem ayının sonlarına doğru Şam kentindeyken, rüyamda [mübeşşire] Resulallah’ı (sav) gördüm. Elinde bir kitap vardı ve bana şöyle buyurdu: “Bu kitap, Fusus el-Hikem’dir. Bunu alıp insanlara götür ki ondan faydalansınlar.” Ben şöyle dedim: “İşitip itaat edilecek olan, Allah ve Resulü ve aramızdaki emir sahipleridir — ve biz de emrolunduk.” Dolayısıyla, bu kitabın herhangi bir fazlalık veya eksiklik olmaksızın, Resulallah’ın (sav) bana getirdiği sınırlar içerisinde ortaya konması için isteneni yerine getirdim ve niyetimi arılaştırdım ve kendimi (nefsanî) yönelim ve istemlerden yalıttım. Ve Allahu Teala’dan bu kitabı ortaya koyarken ve bütün hallerimde beni şeytanın söz geçiremediği kullarından kılmasını; parmaklarımın yazdığı ve dilimin söylediği ve kalbimin içine aldığı bütün herşeyde ilahi korumayla, beni, kalbimin tabiat alemine dönük yüzünde [ru-i nefsî] ahadiyet mertebesinden gelen ilhamlara [ilka-i Subbuhî] ve ruhun üflenişine özgülemesini; bu şekilde, kendi hükümlerimi dayatıcı değil yalnızca tercüman olmayı; öyle ki, kalb sahibi olan ehlullahtan bu kitabı anlayan kişinin, onun aldatıcı nefsin garazlarından münezzeh bulunan takdîs (yani, ahadiyet) makamından indiğini mütehakkık olmasını istedim ve bunun için duacı oldum.

Ve Hak Teala’nın duamı işittiğinde, seslenişimi kabul etmesini umarım. İmdi ben, ancak bana verilen şeyi verdim. Ve ben bu kitap içerisinde, ancak benim üzerime inen ilmi indirdim. Ve ben nebi değilim, resul de değilim; yalnızca ahireti için çalışan bir vârisim.

İmdi Allah’tan dinleyin ve Allah’a dönün
Getirdiğim şeyi işittiğinizde, onu koruyun
Sonra, anlayış ile sözün mücmelini tafsil edin ve cem edin
Sonra, onu, isteyenlere verin, alıkoymayın
İşte bu, sizi içine alan bir rahmettir; siz de onu genişletin.

Allah’tan, teyit olunan ve teyit eden, temiz Muhammedî şeriat ile kayıtlanan ve onunla kayıtlayan kimselerden olmayı ve bizi onun ümmetinden kıldığı gibi, onunla birlikte haşretmesini ümit ederim.

Fusus el-Hikem Pdf E-kitap İndir

–

Fususul Hikem yazısı ilk önce Malatya Haber Portalı Şehir Rehberi üzerinde ortaya çıktı.

Yüce Dost ‘a (Şeyhul Ekber İbn-i Arabi)

Ayrılış günü yüklemediler bir şey
alaca tüylü develere
en son o ayrıldı
haykırdım tutamadım kendimi
uzaklara gitme diye
ey benim iki gözüm, canım
Kesib’e mutlaka uğra
yönel Lâ’lâ tepesine doğru
ve Yelemlem sularını ara
çünkü en iyi bildiklerin yaşıyorlar orada
orucumu, haccımı, umrelerimi, bayramlarımı, her şeyimi
feda ettim ben onlara..
unutamam hiçbir zaman ne Mina’daki ne Muhassab’daki o güzel günlerimizi
ne zemzemde içtiğimiz suları
ne de konuştuğumuz o tatlı sözleri
onların Muhassab’ı benim kalbim şimdi
ey develerin sürücüsü!
eğer uğrarsan bir gün Hacir’e
durdur hayvanları biraz
bir selam ver
çünkü öyle özlemişler ki seni
dönmüşler çılgına
Da’d’ı, Rebab’ı ve Zeyneb’i bağır orda
Hind’i, Selmâ’yı ve Lübna’yı
bağır ve dinle aynı anda..
umutla bekleyiş de gitti, sabır da gitti
çünkü onlar gittiler
gittiler..
oysa ki onlar kalbimin en gizli yerine yerleşmiştiler
yağmur damlaları ince ince iniyor bulutların arasından
tıpkı sevgilisinden ayrıldığı için üzgün bir aşığın gözyaşları gibi
senden lütuf ve ihsan isteyen herkese bereket yağmuru yağıyor
şimşeklerin çakıyor ama
bana bir damla yağmur yağmıyor
doğuda gördü şimşeğin parladığını ve özledi doğuyu
benim derdim şimşekle ve şimşeğin parıltısıyla
işim yok, ilgim yok
ne mekanla ne yerle ne zamanla
Sabâ rüzgarı onlardan bir söz fısıldadı kulağıma
çılgınca düşüncelerden, vecdimden, hüznümden, kederimden söz etti bana…
dedi ki;
“sevdiğin göğüs kemiklerinin arasındadır
nefeslerin onu bir o yana, bir bu yana atmaktadır”
bir zamanlar onların oturduğu yerlerde dur
ağla şimdi bu harabelere
hani nerde sevenleri, sevilenleri
hani nerde alaca tüylü develeri
gel de bir bak, nasıl geçip gidiyor çölde akşamın buğuları
tıpkı serap içindeki bahçeler gibi görürsün onları
anam babam feda olsun onun yoluna
kurban olayım Allah’tan gelen en güzel ceylana
ki şu an gezinmekte göğüs kafesimin derinliklerinde
güven ve huzur içinde
ey dostlarım tutun burada bağlayın beni
bir kez göreyim dünya gözüyle o sevgilinin evini
rüzgarlar savruluyor şimdi dört bir yanda geceleri
tavaf ediyor güzel kızlar, cinler, melekler
dillerinde Allah isimleri..
anlatın bana öyküsünü durmayın
Hind’in ve Lübna’nın, Selmâ’nın, Süleymân’ın, Zeyneb’in ve İnan’ın
sonra Hacir’den Zelud’dan bir haber getirin bana
o ceylanların otlağından
Tahmed’in taşlı ve sert topraklarına doğru çevir yönünü
ordadır taptaze filizler, dallar, ıslak çayırlar
orda gösterirler sana ani parıltılarını şimşekler
sabah akşam hiç durmadan bulutlar
işte o diyardan geçerler..

saba rüzgarı anlatıyor gençlik günlerimizi

Hacir’de, Mina’da, Kûba’da geçen günlerimizi

kum tepelerinde ve otlakların yanında, dere boylarında,

Lâ’lâ tepesinde

ki ceylanlar gelirdi oraya..

sakın şaşırma

bu güzelliklere çılgınca aşık bu ihtiyara

ne zaman bir kumru ötse

hemen sevgilisini hatırlayana

sevinçlere boğulup kendinden geçene

yok olana…

El-Useyl’de, en-Naka’da yalnız başıma bıraktılar beni

gözyaşları içine boğuldum, yandım, yakıldım

ayrılacak diye korkusundan öldüğüm sevgili uğruna

feda olsun anam babam

hele dönüp bir baksana

kurmuşlar çadırlarını vadinin sağında

ey vadi

Allah aşkına

ne güzel şeyler taşıyorsun bağrında

ne güzel insanlar toplamışsın

onlar benim sesim soluğum canım ciğerim

onlar benim canımın içi, ciğerimin paresi

eğer ölmezsem aşkımdan Hacir’de, Sel’ı’da, Ecyad’da

istemem yok olsun

böyle aşk, böyle sevda…

ne zemzemde içtiğimiz suları

ne de konuştuğumuz o tatlı sözleri

onların Muhassab’ı benim kalbim şimdi

ey develerin sürücüsü!

eğer uğrarsan bir gün Hacir’e

durdur hayvanları biraz

bir selam ver

İbn Arabi – Arzuların Tercümanı

Yüce Dost ‘a (Şeyhul Ekber İbn-i Arabi) yazısı ilk önce Malatya Haber Portalı Şehir Rehberi üzerinde ortaya çıktı.